𒀀Marukka, Maruttuku ve Elli İsim (Enuma Eliş)

Babil yaratılış destanı ‘Enuma Eliş’ (Adını ilk iki kelimesinden alır: ‘Vaktiyle yukarıda...’) çok çarpıcı bir felsefi cümleyle başlar: ‘Vaktiyle yukarıda gökyüzü henüz adlandırılmamışken, aşağıda yeryüzünün bir ismi henüz söylenmemişken...’ Mezopotamya düşüncesinde bir şeyin gerçekten var olması ve düzene girmesi için onun gerçek isminin (Akadca: Šumu) bilinmesi ve telaffuz edilmesi gerekir.

Destanın 6. ve 7. tabletlerinde, kaosu (Tiamat’ı) düzene kavuşturup yıldız duraklarını kuran Marduk’a göksel meclis tarafından ‘Elli İsim’ (Ḫamšā Šumī) verilir. Bu elli isim rastgele övgü sıfatları değildir; her biri evrendeki ayrı bir kozmik işlevi, yaratım ve koruma yasasını tanımlayan elli mühürdür.

Altıncı tabletin 133–137. satırlarında bu isimlerden ikisi yan yana parlar: Marukka (‘Gerçekten her şeyi yaratan, Anunnaki’nin kalbini ferahlatan ve ruhları yatıştıran’) ve Maruttuku (‘Ülkenin, kentin ve halkın sarsılmaz dayanağı, koruyucu kalesi ve sığınağı’). Birincisi kaostan düzen kuran yaratıcı nefesi, ikincisi ise kurulan düzeni dış fırtınalara karşı koruyan kalkanı temsil eder.

Yedinci tabletin sonunda katipler şu notu düşer: ‘Bu elli isim hafızada tutulmalı, bilge kişi (Mūdû) bunları birlikte düşünmeli, baba oğluna öğretmeli ve çobanın, yöneticinin kulağı bu isimlere açık olmalıdır.’ Çünkü bir kuvvetin adını doğru bilmek, o kuvvetin doğasıyla uyum içinde yürümektir.